Память о той войне

“Удава”
Бабулю нашу Гануляй
У Хойніцкай вёсцы звалі
Бяда і гора гнулі…
Слёзы твар абмывалі.
Мужа не дачакалась,
З дачкамі на руках
Плакала і паклялась
Буду чакаць навяка…
Часта яна ўспамінае
Колер і пахі вайны
І памятая, як расставалісь
З каханым у дзень веснавы…
Вочы амаль ужо не бачаць
Сэрца ад боллю шчыміць
Унукаў сваіх, праўнучатаў
Бабуля хоча вучыць:
-Быў мой Васіль вельмі храбрым,
Добрым, спакойным ён быў.
Удзельнічаў у подзвігу ратным,
Голаву там палажыў.
І деткі вы пастарайцесь
Дастойнымі, добрымі быць.
Ніколі не з кім не спрачайцесь,
Каб людзі маглі вас любіць.
Дзевяць дзясяткаў даўно размяняла
Вельмі дастойна пражыла
Людзей на шляху сустракала нямала
Апошні кавалак дзяліла.
І мы бабулін давер апраўдалі
Па яе заветам жывём,
Магілу дзядулі свайго адшукалі
І ў Дзень Перамогі, на брацкую магілу
Кветкі жывыя заўсёды кладём.